زهرا حاج رضائی کارشناس روابط عمومی پست استان قم مطلبی را با عنوان " صندوق های پستی ، ماندگار با دنیایی از خاطرات " نگاشته است که متن این یادداشت در زیر آمده است .
بعضی از فکر ها ، ابداع ها ، سازه ها در عین سادگی ، نتیجه ای ماندگار و همیشگی دارد . می رود می ماند در تاریخ، در حافظه آدم ها ، در هویت اجتماعی ، می شود جداناپذیر ! داستان از سرمای ژانویه 1843 شروع شد . اداره پست اتریش ، به دنبال راهی بود که مردم برای ارسال پاکت های خود ، تا تنها اداره پست وین نروند و بتوانند از نزدیک ترین مکان به محل سکونت ، نامه های خود را ارسال کنند . فراهم نمودن تعداد بی شمار مکان ، پرهزینه و غیر ممکن بود . فکری شد و سازه ای ساخته شد از آهن و چوب ، بنام " صندوق پست " بر خیابان های وین سوار شد . بعد ها و البته زودتر از تصور در خیابان های مسکو ، سپس لندن . سالها بعد در ایالت های آمریکا بر پایه چراغ های روشنایی شهری ، صندوق پستی تعبیه شد . به دلیل امنیت ، صندوق ها تماما به جنس آهن در آمد . مدتی بعد ، در خیلی از کشورهای دنیا ، فراگیر شدند و وجودشان مهم بود و پر اهمیت . اکنون صندوق پستی ، به اندازه ماهیت و موجودیت ادارات پست سراسر جهان ، به تنهایی نمادی است که کمتر کسی در دنیا از وجودش بی اطلاع و از مزیت هایش بی خبر است .
یقینا پُست ، کهن ترین و گسترده ترین نوع ابزار ارتباطی بین مردم شهر های مختلف کشور و یا مردم یک کشور با ساکنان دیگر سرزمین ها و مناطق جهان است و یکی از عمده ترین نهادهای اجتماعی بازمانده از ادوار گذشته محسوب میشود . از این رو برای برقراری ارتباط بدون نیاز به سفر ، پست جایگاه ویژهای یافته است . پست تاریخچه ای چند هزار ساله دارد ، اما در دو قرن اخیر ، شکل نوینی از پست را در ایران و سراسر جهان شاهد هستیم که وجود صندوق پستی در سطح معابر شهری، یکی از همان امور است. در طوفان سرعت موجود در پیدایش دنیای نت، افزایش اطلاع رسانی های اکترونیکی ، افزایش سطح دسترسی به اینترنت در نقاط جهان ، افزایش سرانه بهره مندی از شبکه های اجتماعی ، هنوز هم شاهد بهره مندی ساماندهی شده از خدمات پستی هستیم .
به جرات می توان گفت که در حال حاضر ارتباط پستی ، فاصله ها را از بین برده ، زمان را کاهش داده و در توسعه اقتصادی ، اجتماعی و فرهنگی به عنوان عاملی زیربنایی ، پیشتاز حرکت عمومی است . در این میان ، هنوز صندوق های پستی نمادی از خدمات پست در سراسر جهان ، باقی مانده اند . در بسیاری از کشورهای دنیا و همچنین در کشور عزیزمان ایران ، همیشه بوده اند دوران هایی که این صندوق های آهنی ، ارزشمند تر از همیشه نقش شان را به درستی نشان داده اند . در ایران ، در سالهای دفاع مقدس ، حلقه ی وصل عاشقانه های رزمندگان عزیزمان برای خانواده هایشان ، وصیت نامه های پرشکوه شان ، دست نوشته های شان برای فرزندانشان ، تماما در دل این صندوق ها جای می گرفته و از آن سو نیز ، صندوق های معابر شهرها ، اصلی ترین ارتباط مادران و پدران و همسران و فرزندان رزمندگان با دردانه های شان بوده است . مسیر زرد و امن و مطمئن ارسال نامه های پستی از طریق این صندوق های آهنی بوده که سرشار از دل نوشته های یاران و غمخواران برای همدیگر بوده است . اکنون نیز ، در پی گذشت سالها ، هنوز این صندوق ها استوار و باصلابت ، بر تمامی نقاط شهرهای کشور خودنمایی می کنند . هنوز می شود در گوشه ای از فضای تاریک درون شان ، نوشته هایی برای دیگران فرستاد تا روشنی بخش ایام شان شد . هنوز می شود به دور از هیاهوهای فضاهای مجازی ، ابراز احساس را با ابزار نامه به نگارش در آورد . هنوز می توان !